تشکیل شرکت با مسئولیت محدود


شرکت با مسئولیت محدود به موجب قراردادی که بین شرکا امضا میشود، (شرکتنامه) تشکیل میشود. تشکیل شرکت با مسئولیت محدود از طریق پذیره نویسی عمومی ممکن نیست و شرکا باید با یکدیگر آشنایی داشته باشند. قانون تجارت ایران برای تشکیل شرکت با مسئولیت محدود فقط شرکتنامه را اجباری میداند و لزومی ندارد که شرکت با مسئولیت محدود اساسنامه جداگانه داشته باشد، ولی تنظیم اساسنامه برای شرکت با مسئولیت محدود اشکالی ندارد و اغلب اوقات تنظیم اساسنامه برای جریان امور شرکت مفید است. در صورتی که اساسنامه جداگانه تنظیم نگردد مقررات مربوط به اداره و امور شرکت در شرکتنامه تصریح میگردد. موضوع شرکتنامه باید مشروع بوده و شرکا قصد و رضای خود را با امضای شرکتنامه اعلام دارند و چون شخصیت شرکا در شرکت با مسئولیت محدود اهمیت دارد، اشتباه در مورد شخصیت شرکا باعث بطلان شرکت میشود. قانون تجارت ایران در ماده 94 حداقل شرکا شرکت با مسئولیت محدود را در نفر تعیین نموده، ولی حداکثری برای آن معین ننموده است و چون تناسبی برای سهم الشرکه شرکا در نظر نگرفته، ممکن است شریکی 99% سرمایه را در دست داشته باشد و دیگری فقط یم درصد. شرکا باید اهلیت داشته باشند، ولی چون تاجر محسوب نمیشوند، اشخاص محجور نیز میتوانند به وسیله نماینده قانونی خود شریک شوند. 
موضوعی که برای ورود محجوران در شرکت با مسئولیت محدود مورد اشکال است، موقعی است که قسمتی از سرمایه شرکت غیرنقدی باشد. زیرا در این مورد طبق ماده 98 شرکا نسبت به قیمت سهم الشرکه غیرنقدی در مقابل اشخاص ثالث مسئولیت تضامنی دارند و چون محجوران نمیتوانند ضمانت کنند، بنابراین در چنین شرکتهایی محجوران نمیتوانند شرکت کنند و در صورت شرکت مسئولیت تضامنی نخواهند داشت. طبق بند 2 ماده 47 قانون ثبت، شرکتنامه به وسیله سند رسمی تنظیم میگردد، ولی چون تنظیم شرکتنامه در دفتر اسناد رسمی متضمن هزینه زیادی است و بعدا نیز برای ثبت شرکت باید حق الثبت جداگانه پرداخت گردد، عملا تنظیم شرکتنامه بین شرکا بدون حضور در دفتر اسناد رسمی بر روی نمونه های چاپی که از طرف اداره ثبت شرکتها تهیه شده است، انجام میگردد و بعدا با ثبت شرکتنامه تنظیم شده بین شرکا در دفتر ثبت شرکتها شرکتنامه مزبور جنبه رسمی پیدا میکند و ثبت در دفتر ثبت شرکتها جانشین ثبت در اسناد رسمی میگردد. قانون تجارت حداقل و حداکثری برای سرمایه شرکت تعین ننموده است. ولی طبق ماده 96 کلیه سرمایه باید در موقع تشکیل شرکت پرداخت گردد و در صورتی که تمام یا مقداری از سرمایه غیرنقدی باشد، سهم الشرکه مزبور نیز باید تقویم و تسلیم گردد و طبق ماده 97 بهای تقویم سهم الشرکه غیر نقدی نیز باید در شرکتنامه قید گردد. طبق ماده 98 شرکا نسبت به قیمتی که در حین تشکیل شرکت برای سهم الشرکه های غیرنقدی معین شده، در مقابل اشخاص ثالث مسئولیت تضامنی دارند. 
طبق ماده 102 قانون تجارت سهم الشرکه شرکا در شرکت با مسئولیت محدود نمیتواند به شکل اوراق تجارتی قابل انتقال اعم از با اسم یا بی اسم و غیره درآید،ولی معمولا برای تسهیل نسبت شرکت شرکا، سرمایه شرکت به یک عده سهم الشرکه متساوی تقسیم میشود و تعداد سهم الشرکه هر یک از شرکا به نسبت آورده آنان تعیین میشود، مثلا شرکتی که دارای یکصد هزار ریال سرمایه است، سرمایه آن به یکصد سهم الشرکه که بهای هر کدام از آنها یک هزار ریال است، تقسیم میشود یا اینکه سرمایه شرکت به نسبت تقسیم میشود. مثلا هر یک از شرکا دارای نصف سرمایه میباشند یا یکی از آنها دارای نصف سرمایه 60% سرمایه و دو نفر دیگر هر یک دارای 25% یا 20% سرمایه میباشند. تقسیم سهم الشرکه به این ترتیب احتساب آراء را برای تصمیمات مربوط به شرکت تسهیل مینماید. قانون تجارت ایران حداقل و حداکثری برای سهم الشرکه تعیین ننموده، ولی قانون فرانسه حداقلی برای آن معین نموده است که فعلا پنجاه فرانک است.
به طوری که قبلا گفته شد کلیه ی سرمایه شرکت باید در موقع تشکیل شرکت پرداخت گردد و مدیران شرکت موظفند نوشته ای که حاکی از پرداخت کلیه ی سرمایه شرکت باشد ودر صورتی که قسمتی از سرمایه غیرنقدی باشد با تایید تسلیم کلیه ی سهم الشرکه غیرنقدی و تعیین بهای تقویت آنها به اداره ثبت شرکتها تسلیم نمایند. عدم رضایت مقررات مواد 96 و 97 قانون تجارت موجب بطلان شرکت است، ولی شرکا نمیتوانند در مقابل اشخاص ثالث به این بطلان استناد نمایند و طبق ماده 101 علاوه بر شرکایی که این بطلان مستند به عمل آنهاست، هیات نظار و مدیرانی مه در حین حدوث سبب بطلان یا بلافاصله پس از آن سرکار بوده و انجام وظیفه نکرده اند، در مقابل شرکا دیگر و اشخاص ثالث نسبت به خسارات ناشیه از این بطلان متضامنا مسئول خواهند بود.